Su bantu de Nugoro semus nois: sos nugoresos
Raffaele Pikereddu pintande “zistrat” sa pessone, non bocata a campu sos bissios ma sas calidadades
di Franco Stefano Ruiu
Signora Giuseppina by Pik
7' di lettura
16 Luglio 2026

In Nugoro b’at suzzedende una cosa istrana abberu. Cada manzanu in medas istan pompiande in su telefoneddu issoro si, a bortas, cussu “demoniu” no’ appat fattu sa brulla de nde pintare calicunu de issos, in manera “goliardica”, pro sa “pazina” Feisbuc. Gai torran sos contos. Peri nois, chene l’ischire, ajavamus unu Rugantino chi peroe non est limbudu e malaittu che a su beru, e ischimus peri chie siat. At numene e sambenau. Su sambenau, a printzipios, diat parrere chi siat istau su zistru de s’arrampile suo: Pikereddu (nigheddu che i su piche). Chin su colare ‘e su tempus peroe (e chin sos isballos de s’anagrafe) cussu zistru est benniu a essere sambenau: Piquereddu (a “issu” peroe l’andat bene PIK, e gai non b’at parte zelosa). Raffaele Piquereddu (chi diat essere “issu”), est che a Peter Pan, cuddu de s’isula chi nanchi non b’est (e chi imbetzes est accurtzu a Bacu Abis). Cuddu chi, si l’ajan appiu postu a isseperare, ajat appiu cherfiu abbarrare sa creatura chi est semper istada. Mancu nau chi non benit bene, peroe, belle chi siat creschiu sichit a cherrere essere una creatura libera de pessare, a modu suo. Travallande juchet ira. Un’ira galana peroe, chi sos atteros pintadores, fachende su chi fachet issu, non bi l’an e duncas, chene offesa pruna: “non c’è trippa per gatti”. 

Raffaele Pikereddu

Cussu chi deppet pintare l’istat chircande de continu. Cando l’intrat in manos nche li suzzat sas intragnas, chene dolore perunu, e appustis, li “pintat” su ‘e narrere. No est beffulanu in su chi fachet. Issu “zistrat” sa pessone, chene l’ispinniare. Non bocat a campu sos bissios suos (comente capitavat chin sos zistros) ma sas calidades, mascamente sas bonas. Tempus fachet l’amus pediu si ajat piachere de bennere a Radio Barbagia, pro fachere una negossiada, in sardu. Issu at nau derettu chi eja, comente chi si la seret aisettande. A sa prima dimanda nos at dau una risposta chi nos postu a pessare. Nos at contau chi sa gana de pintare est naschia paris chin issu. Chi, giai sende minore, andavat a furriu chircande robba de pintare a piachere suo. Fatt’istat chi, de su meda chi at fattu in bida sua, issu at cherfiu cumintzare contandenos una perela. 

A chie l’at fatta una de sas primas “pintaduras”? A sennora Giuseppina! Naro sa beridade chi semus abbarraos che a bubu. Sa Mula? Eja, e proitte? Ca li fachiat dolu pro comente fit carculada. Pro sa malassortada chi fit istada in bida sua. Pro su chi “ajat deppiu colare” dae pitzinna minore. Pro cussu chi in sos annos, pacu bene suo, fit bennia a essere. Tottu custu Raffaele l’ischiat, eppuru, a cussa femina male cumbinada issu at cherfiu dare su matessi un’ustrina manna, pintandela a manera sua, ca bi fit su tantu. E proitte? Ca in sos ocros de signora Giuseppina issu fit resessiu a biere una bontade manna. Chie la connoschiat (abberu peroe e non de fama), ischiat chi fit de bonu coro abberu. Issa, de su pacu chi podiat aere, fit sempere capassa de nde fachere “sa parte” a chie fit in su bisonzu prus de issa. 

Ma semus faveddande de sa Mula? Eja, de sa Mula! Sas bortas chi la cheriat faveddare, signora Giuseppina intravat in pessamentu ca non cherjat chi l’aeren criticau ca la fit carculande. Tottus perelas chi a Pik l’an fattu bennere sa gana de fachere su chi cherjat fattu. “Istamus a biere – s’at pessau – in cantos an a ponnere “M’aggradit… mi piace” a custa pintadura”. Bene meda, a sa pintadura de signora Giuseppina, chi ajat fattu pro iscummissa chin issu matessi, sun istaos in medas a narrere “m’aggradit”, e nemmos chi appat dispretziau s’idea e nemmancu sa pessona. Appustis de custu Pik, intrande in s’argumentu, nos at cherfiu contare s’isseperu chi at fattu e chi est fachende. In sas pintaduras suas b’at loccu peri pro “sos urtimos”, e custu torrat a bantu suo. A sa dimanda de comente la pessat pro cussa chi nanchi fit s’Atene Sarda, issu nos at rispostu nande chi issu cheret essere “un’ispartanu”, e nos at nau proitte. Non podimus sichire chin su bantu de “essere istaos”, ma chin su bantu de su chi semus e cherimus essere. Sos atteros lu pessan abberu chi semus galu oje l’Atene Sarda, e an resone ca sos nugoresos, belle chi nanchi, amus “una marcia in prus”! Grazia Deledda, Bustianu Satta e Bobore Satta, in annatta a tottus sos atteros Mannos nostros, sa borta “sun istaos sos nostros caddos de punta”. S’istoria peroe sichit. Non bi si firmat, e duncas, si cherimus chi cuss’Atene Sarda sicat a essere, toccat a nois, a sos de commo, a fachere sa parte nostra. Nois, sa partia de fubbalu de sa bida, la podimus jocare petzi “in difesa” o a “centro campo” (ca semu sos chi semus). E la podimus binchere, sempere chi la cherjamus binchere e non perdere (chene affroddare). Issu, sos chi jocan “in mediana” e “in difesa”, in manera dechida, los istat sempere chircande, die pro die, e los ustrinat chin sas pintaduras suas. Dogaos sos mandrones – narat issu – su bantu de Nugoro sichimus a essere nois: sos nugoresos! At a essere beru? Pompiande sas pintaduras chi ponet in Feisbuc, die pro die, b’est abberu una Nugoro (tottu sua) chin pacos caddos de punta (chi meritan de b’essere) e medas jocadores de “mediana”, chi dian essere sos chi fachen de fittianu su dovere issoro. Fachet ispantu (ma non prus de tantu) su de non aere galu bidu, in pintaduras suas, “caddos de istalla”. At nau chi, pro sas pintaduras, non buscat soddu, e b’at de li credere. Pintat a chie cheret issu. Si calicunu li pedit proitte est galu a lu pintare (ca li pitticat sa sedda) issu li rispondet: passentzia e culu firmu! Si b’est su tantu at a bennere peri s’occasione sua, gai torran sos contos! Commo s’idea fit de pintare a Lizzeri, su carrettoneri, ma issu non bi l’at connottu, e duncas? Una fotografia bezza jà li-appo buscada deo, istamus a biere. Fatt’istat chi cada die est una pessada noba, chene faddire corfu. Tottu cantos simizantes a su chi sun issos matessi, e, fachet ispantu ca bi cheret balentia abberu. Comente raju nanchi at a fachere a bi resessire in cussa manera dilica e curiosa, bae e pisca! Fatt’istat chi soe benniu a ischire chi a signora Giuseppina (semper’issa) sa pintadura de PIK li siat piachia abberu. Paret chi l’appat nau: “Deus ti lu pachet Pikerè, sichila gai, chi ses fachende una cosa bona abberu.. Nessi tue… Raffaè.. ammentati peri de sos urtimos.. Ponennoche in mesu… lu meritamus!…”.     

Condividi
Titolo del podcast in esecuzione
-:--
-:--